Contact met de voeler in mezelf

Gepubliceerd op 3 september 2021 om 04:26

Jarenlang was ik er van overtuigd, dat ik het prototype was van een denker. Of toch iemand die voornamelijk in en vanuit het hoofd, de mind, leeft.

Dit werd nog gevoed door een opvoeding waar geen plaats was voor gevoelens, emoties en fantasie. Alleen maar voor aantoonbare feiten. Tegen dat ik naar de kleuterschool ging, kon ik lezen, schrijven, klokkijken. In de eerste klas van de lagere school mocht ik een keer in een ander boekje lezen dan de rest van klas. Het bleef bij die ene keer. Ik snapte niet waarom. soms kwam ik met van die uitspraken die niet pasten bij een mannetje van hoop en al 4 jaar oud. Ik meende bloedserieus wat ik zei, maar in plaats van een schouderklopje te krijgen, werd er mee gelachen. Maar goed, dat niet geheel terzijde.

Al met al, het werd op allerlei fronten aangemoedigd om mijn hoofd te gebruiken.ik ging daar zo in op, dat voor mij op een gegeven ogenblik er weinig meer bestond dan mijn hoofd en wat zich daarin afspeelde.

En zo leefde ik jarenlang op deze manier. Mijn hoofd besliste wat ik deed en hoe ik leefde. En toch klopte er iets niet. Volgens de regels zou ik gelukkig moeten zijn en het leven leiden wat ik wilde. Maar dat was niet zo. Ik voelde steeds ongelukkiger worden.

Toen ik de Tzolkin leerde kennen en me daarin verdiepte veranderde er iets. Mijntalent lag inderdaad in de mind, maar deze bepaalde niet de richting van het leven. Het was veel natuurlijker voor mij om te vertrouwen op mijn instincten, plotselinge ingevingen.

Dat had niets met verstand te maken.

Dat was een eerste hint, maar ik deed er niet zoveel mee. Ja, ik kon inderdaad er wel eens iets uitflappen, wat nog uitkwam ook. Maar dat had ik niet uitgedacht met mijn hersenen, dus dat kon nooit veel waard zijn. Het waren toevalligheden, gelukstreffers.

Het kwartje viel pas goed, toen ik op mijn pad van persoonlijke ontwikkeling en bewustwording een aantal andere systemen leerde kennen. Deze vertelden mij dat ik een voeler ben. Dat vond ik al apart. Ik een voeler. Ik ben eerder een denker, maar dat was ik zeer zeker niet. Niet van harte ten minste. Plus leerde ik dat de mind wel goed is in analyseren, maar dat de mind niet goed is in beslissingen nemen. De weg langs welke ik het meest natuurlijke en beste beslissingen nam, was via mijn instinct. Waar had ik dit eerder gehoord? Hmmm. Ik ging ermee aan de slag en inderdaad, wanneer ik luisterde naar mijn instinctieve ingevingen deed ik precies het goede op het juiste moment. Ik besliste bijvoorbeeld om ergens niet naar toe te gaan. Ik voelde het aan mijn water, maar wist niet waarom? Tot ik twee uur later plotseling misselijk werd. Ik leerde het steeds beter.

Goed op weg om meer op basis van ingevingen, op basis van gevoel te leven.

Didier


«   »