De boodschap van de Zeemeermin.

Op mijn pad van persoonlijke ontwikkeling is er één boodschap die me altijd is bijgebleven. Het stond in een uitwerking waarin verschillende belangrijke thema's van mijn leven werden verzameld. 

Hierin werden twee sprookjes/mythen vernoemd, waarin de boodschap van het verhaal mij kan helpen her-inneren. Daarvan was er een 'de kleine zeemeermin'.

Het Sprookje:

Op haar 15e mag zij, zoals alle meerminnen, naar de oppervlakte zwemmen en de wereld daarboven bekijken. Daar ziet ze een mooie prins op een schip en wordt op slag verliefd op hem. Een heftige storm steekt op en de prins komt bijna om, maar ze weet hem te redden en naar een strand vlak bij een tempel te brengen. Daar laat zij de bewusteloze prins achter.

De kleine zeemeermin blijft naar de prins en het hebben van een ziel verlangen.

Ten einde raad gaat ze naar de zeeheks. In ruil voor een toverdrank die haar benen geeft, in ruil staat zij haar mooie stem af aan de heks. Het drinken van de toverdrank voelt alsof er een zwaard door haar heen gaat en elke stap die ze op het land zet voelt alsof ze over scherpe messen loopt. De enige manier voor haar om een ziel te krijgen, is zorgen dat de prins van haar houdt en met haar trouwt. Gebeurt dit niet, dan zal ze overlijden en tot schuim op de zee veranderen op de dag dat de prins haar hart breekt door met een andere vrouw te trouwen. 

Ze ontmoet de prins, maar deze wordt verliefd op een ander en trouwt met de liefde van zijn leven. Dat breekt het hart van de kleine zeemeermin, ze stort zichzelf in de zee en verandert in schuim.

Zij sterft echter niet, ze wordt een dochter van de lucht, onzichtbaar voor de mensen. Als ze 300 jaar lang goede daden heeft verricht, heeft ze haar ziel verdiend en komt ze het koninkrijk van de hemelen binnen. Gelukkig mag de dochter van de lucht voor ieder goed kind dat ze vindt een jaar van de 300 aftrekken, maar als ze moet huilen om een kwaad of ondeugend kind, voegt iedere traan een dag toe aan de jaren.

De boodschap: 

De boodschap die voor mij bij dit verhaal hoorde: vrees de pijn van het leven niet. 

De kleine zeemeermin voelt messteken bij elke stap die ze zet, maar dit houdt haar niet tegen om haar hart te volgen. 

Na heel wat eerlijk durven voelen en contempleren bleek deze boodschap maar al te waar te zijn. Ik kwam het in veel dingen tegen. 'Het goed willen doen voor de ander' en 'de lieve vrede bewaren' zijn de valkuilen die ik binnen dat thema veel kan terugvinden in mijn leven. 

Een mooi voorbeeld daarvan was mijn manier van kleden in mijn jeugd.

Op school was ik een eenling en droeg ik altijd wat ik zelf mooi vond, ook al werd dit door mijn schoolgenoten 'niet vriendelijk' ontvangen. Dat maakte me niets uit, ik volgde mijn hart en was gelukkig. 

Maar ging ik met iemand ergens naartoe, dan koos ik kleding uit die in mijn gedachten pasten bij de normen en waarden van die persoon. Of ik blij met mezelf was vond ik dan minder belangrijk, ik voelde me verantwoordelijk voor de beleving van de ander. 

Dat is een klein voorbeeld van de techniek die ik toepaste op bijna alle aspecten van mijn leven:

  • Wanneer ik me niet bezig hield met de verwachtingen van anderen en simpelweg mezelf was had ik helemaal geen last van alle weerstand die ik tegenkwam. 'De pijn' raakte me niet want ik volgde mijn hart en was gelukkig. Een situatie van 'afkeuring' bracht me toch geluk. 
  • Wanneer ik mezelf wilde aanpassen aan anderen om 'pijn' te voorkomen, ging ik bij mezelf weg en voelde ik me hierdoor ongelukkig. Hoe meer ik mezelf weggaf, hoe verdrietiger en bozer ik van binnen werd. Een situatie van 'goedkeuring' kon me eigenlijk niet gelukkig maken. 

Nog een voorbeeld, de eerste keer dat iemand mij vroeg 'hoe zou je weekmenu eruit zien als je alleen was?' Ik had er in mijn hele leven nog nooit bij stil gestaan, 'je eet toch gewoon wat de pot schaft...en niet zeuren'. Het heeft me weken beziggehouden! En zoals het bovenstaande doet vermoeden, ik bereid voor mezelf hele andere dingen. Vanaf dat moment hebben de (maaltijd)salade en gegrilde vis hun intrede gedaan in ons menu 😂.

Regelmatig betrapt Didier mij er nog op dat ik als vanzelf iets doe waarvan ik 'denk' dat hij dat graag zo zou hebben. Het is zo'n ingebakken patroon dat ik het van mezelf niet altijd zie, het is onderdeel van wie ik ben. Gelukkig mag ik van hem leren dat het oké is mezelf te zijn, ook al werkt dat in zijn nadeel. 

Iedere ochtend als ik wakker wordt begroet ik mijn zeemeermin. Ik heb een grote diamond painting van haar gemaakt tijdens het doorvoelen en contempleren, deze hangt nu in mijn slaapkamer. De dag start met de her-innering dat de pijn van het leven niet iets is om te vrezen, maar een gids die je helpt om je hart te volgen. 


«